De Culturele Raad Wierden probeert de kinderen in de leeftijden van 4 t/m 12 jaar in aanraking te brengen met en te laten genieten van een zo groot mogelijke verscheidenheid aan voorstellingen, zoals poppenkast, musical, toneel en dans.

De voorstelling speelt zich af in de keuken van Hotel de Koperwiek. Tos, de kok, staat achter het fornuis. Eindelijk kan Tos doen waar hij goed in is: koken. Tos heeft een dochtertje, Otje. En Otje is naar school, eindelijk. Hoezo eindelijk? Dat zit zo. Tos was al eerder kok in dit hotel, maar doordat hij geen papieren had, werd hij ontslagen. Otje: Maar papa. Dat kan toch niet zomaar? Ze kunnen je toch niet zomaar ontslaan? Tos: Je weet toch dat ik geen papieren heb. Met iemand die geen papieren heeft, kunnen ze alles doen. Ze kunnen me laten werken voor een schijntje en ze kunnen me ontslaan wanneer ze dat willen. Terwijl hij een geurige brandnetelsoep kookt vertelt Tos hoe hij en Otje na zijn ontslag de wijde wereld introkken.

(Bron: www.literatuurplein.nl)

Bij een theater-voorstelling is heel veel te beleven: er is een spannend verhaal met spelers, die verkleed zijn. Soms in hele mooie kleren, soms juist lelijk, Dat hangt van het verhaal af. En die spelers in hun spannende kleren zie je in een soort hele grote kijkdoos.
Dat noemen ze een decor. In het gebouw, dat ze ook theater noemen, is het pikdonker. Daar zitten geen ramen in, Dus om iets te zien moet je het licht aandoen. En die heten dan weer een pipo, een eitje en een volgspot.
Dat schijnt dan precies op de speler en het is ook vaak een speciaal kleurtje. Daarom is dat anders dan buiten of op school. Het verhaal dat er te zien en te horen is, moet je ook echt kunnen horen. Daarom worden de stemmen versterkt met microfoons. En vaak zijn er extra geluiden te horen of muziek. Dat zit allemaal in de computer van de technicus.
Je begrijpt wel dat er een heleboel moet gebeuren voordat een voorstelling klaar is om opgevoerd te worden. En nu begrijp je wel dat je heel goed moet kijken en luisteren als je bij een voorstelling bent. Want het is alleen dan te zien. Je kunt het niet als een video nog een keer opzetten of als een boek even dicht doen en daarna weer verder gaan. Daarom is theater ook zo spannend.

(Bron: www.jongsma-hartgring.nl)